Εδώ και ένα χρόνο ξεκίνησα αυτό το blog, το καινούργιο για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Πριν από αυτό είχα ένα άλλο στο Tumblr. Δεν μπορώ να πω ότι μετάνιωσα που άλλαξα στέκι. Δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο παράπονο με το Tumblr (εκτός, ίσως, το ότι, εκείνη την εποχή τουλάχιστον, το Google δεν έπιανε και πολύ καλά τα blogs του) αλλά είναι πάντα πιο ωραίο να έχεις το δικό σου blog, αυτό που έχεις πραγματικά φτιάξει μόνος σου και να μη βασίζεσαι σε άλλη πλατφόρμα. Τον κώδικα του συγκεκριμένου blog τον έχω γράψει ο ίδιος από την αρχή ώς το τέλος, και ακόμα τον σκαλίζω.
Αρχικά, είχα ξεκινήσει τα Σκιώδη Παραλειπόμενα στο Tumblr ως πειραματισμό, για να δω αν μπορώ να ποστάρω κάτι – οτιδήποτε – κάθε μέρα. Επί ένα χρόνο τα είχα καταφέρει αρκετά καλά: έκανα, ως επί το πλείστον, ένα post ημερησίως. Μετά, άρχισα να βάζω και επαναλήψεις παλιότερων post, ολοένα και περισσότερες φορές.
Τώρα πλέον, αν και έχω κατά νου να ποστάρω καθημερινά, δεν το καταφέρνω και τόσο συχνά. Συνήθως, βάζω κάτι μέρα παρά μέρα. Αποφεύγω και τις επαναλήψεις από παλιότερα post, αλλά όχι τελείως.
Το θέμα είναι ότι αισθάνομαι πως έχω πει σχεδόν όσα είχα να πω – τα έχω ήδη γράψει – οπότε δεν νιώθω παρακινημένος να γράψω πάλι τα ίδια πράγματα. Και αυτό δεν είναι κάτι που μου συμβαίνει μόνο εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά και στο κεντρικό μου site. Αισθάνομαι πως έχω γράψει σχεδόν τα πάντα σε άρθρα. Τι άλλο να γράψω πια; Τελευταία, δημοσιεύω πολλά βιβλία, από αυτά που είχα γράψει τα τελευταία χρόνια, και ώρες-ώρες σκέφτομαι: Ευτυχώς που έχουμε ν’ανεβάσουμε βιβλίο τώρα και δεν χρειάζεται να γράψουμε άρθρο αντί γι’αυτό.
Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει να γράφω άρθρα, ή ότι έχω στερέψει από ιδέες. Για την ακρίβεια, έχω ακόμα πάρα πολλές ιδέες σημειωμένες για άρθρα. Αλλά, ύστερα από τόσο καιρό, αισθάνομαι λιγότερο ενθουσιώδης με το θέμα. Και δεν έχω και πολλές καινούργιες ιδέες, γιατί έχω ήδη γράψει πολλά για τα θέματα που με ενδιαφέρουν.
Βλέπω διάφορους αρθρογράφους που, ουσιαστικά, επαναλαμβάνονται. Γράφουν τα ίδια πράγματα με άλλα λόγια. Είναι κάτι που, προσωπικά, προσπαθώ να αποφύγω, και εδώ, στα Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά και, κυρίως, στο κεντρικό μου site. Πολλά από αυτά που δημοσιεύω στα Σκιώδη Παραλειπόμενα τα θεωρώ και λιγάκι της πλάκας· είναι κάτι το πιο ανάλαφρο. Αυτά που γράφω στο κεντρικό site είναι τα πιο σοβαρά πράγματα συνήθως.
Το να γράφεις λογοτεχνία δεν είναι σαν να γράφεις άρθρα. Λογοτεχνία γράφω επειδή ζω. Λογοτεχνία θα έγραφα ούτως ή άλλως, υπήρχε δεν υπήρχε Διαδίκτυο, υπήρχε δεν υπήρχε τρόπος να τη δημοσιεύω. Και θα την έγραφα το ίδιο καλά με τώρα· θα διόρθωνα τα κείμενα με την ίδια επιμέλεια όπως και τώρα. Γιατί αυτό είναι το πάθος μου, και δεν έχει σχέση με τίποτ’ άλλο εκτός από το ίδιο το αντικείμενο.
Αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο όμως δεν θα έγραφα άρθρα, ούτε ημερολόγιο. Δεν είναι κάτι που γράφω αυθόρμητα. Τα άρθρα τα γράφω επειδή κάποιος μπορεί να τα διαβάσει και να του φανούν χρήσιμα ή να ψυχαγωγηθεί από αυτά, και επειδή θέλω και να βάζω κάποιο υλικό στο site και να μην είναι στατικό – αλλά δεν θα έβαζα υλικό της πλάκας που δεν έχει κανένα νόημα, απλά και μόνο για να κάνω την ανανέωση της σελίδας.
Επομένως...
Αυτός ήταν ο πρώτος χρόνος λειτουργίας του καινούργιου blog για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Δεν είμαι δυσαρεστημένος. Συνεχίζουμε όπως πριν, αν και έχουμε ήδη γράψει ένα κάρο πράγματα εδώ και αλλού και παραλλού.
Σύντομα, κι άλλες Μυστηριακές Οντότητες, καθώς και Παλιά Ελληνικά Εξώφυλλα, θα ακολουθήσουν. Εκτός των άλλων.
Επίσης, θέλω να απευθύνω μια ερώτηση στους αναγνώστες: Τι άρθρα θα θέλατε να γράψω;
Δεν μιλάω για εδώ, για τα Σκιώδη Παραλειπόμενα. Μιλάω για το κεντρικό μου site κυρίως. Έχετε κάτι υπόψη σας; (Κάνω την ερώτηση επειδή αναρωτιέται τι καινούργιο είδος άρθρων θα μπορούσα να δημοσιεύω πέρα από τα συνηθισμένα μου, όπως Περί Γραφής και διάφορα άρθρα περί φανταστικού, σκέψης, λογοτεχνίας.) Αν ναι, στείλτε μου email στο kostasvoulazeris AT yahoo DOT gr, ή γράψτε το στο Twitter μου, @Havocus.
Δεν μπορώ να υποσχεθώ, φυσικά, ότι σίγουρα θα γράψω κάτι που μου ζητά κάποιος, όμως θα λάβω όλες τις προτάσεις υπόψη... και ποτέ δεν ξέρεις.
